The great detour: 1 Volvo, 11 landen, 10.000 kilometer, 10 deelnemers

Dit is de prachtige Volvo XC70 AWD van mijn vriend Fleur, die eind vorig jaar overleed. Kort daarvoor reden we er samen nog mee naar Engeland, naar zijn geliefde Radio Caroline. Ik heb hem toen beloofd dat zijn auto nog één groot avontuur tegemoet zou gaan. Dus rijd ik deze Volvo met ruim 550.000 kilometer op de teller eind dit jaar naar Armenië.Van Berlijn naar Krakau. Via Chisinau (want diesel kost daar 70 cent), Istanbul, Tbilisi en uiteindelijk Jerevan. Officieel zo’n 5.500 kilometer. Dus in werkelijkheid waarschijnlijk minstens 10.000.

Vertrek: zondag 11 oktober 2026. Aankomst: 18 november 2026.

Nog zacht en herfstig aan de Zwarte Zee. Stervende schokbrekers op Roemeense bergwegen. Goed eten in obscure wegrestaurants. Grensposten midden in de nacht. En als het meezit: de eerste sneeuw op de hoge passen tussen Georgië en Armenië. Daar schenken we de auto aan iemand die deze fourwheeldrive goed kan gebruiken. Bijvoorbeeld een arts met een uitgestrekt praktijkgebied ergens hoog in de bergen.

Maar ik ga niet alleen.

De reis is opgeknipt in vijf losse etappes van ongeveer een week, zodat deelnemers relatief makkelijk kunnen in- en uitvliegen. Iedere etappe neem ik maximaal één of twee opstappers mee. Geen toeristen. Geen naamstickers. Geen mensen die om acht uur willen weten waar we straks gaan lunchen. Wel: mensen die zin hebben in avontuur, ontmoetingen onderweg en het soort reis waar je achteraf nog jaren verhalen over vertelt.

Natuurlijk kost zoiets behoorlijk wat geld. Maar het hele idee van deze reis is juist dat geld onderweg zo min mogelijk een rol speelt. Dus geen discussie over een hotel dat nét te duur is. Geen stress als ergens ineens een schokbreker afbreekt. Geen gezeur wanneer we drie dagen langer willen blijven omdat een gebied simpelweg te mooi blijkt om alweer door te rijden.

Dus ja: diesel. Hotels. Koppakkingen. Afgevallen uitlaten. Winterbanden in Oost-Turkije. Espresso’s. Tolwegen. Viezedieselvignetten. Monteurs. Watermeloenen. Douaniers met een creatieve interpretatie van de wet. Idiote invoerrechten voor Armenië van bijna vijfduizend euro. En daarnaast natuurlijk mijn voorbereiding, organisatie, scouting en begeleiding van vijf weken onderweg. Een deel van de opbrengst gebruiken we bovendien om de Volvo uiteindelijk op een goede plek, netjes en goed geïnspecteerd af te leveren.

Dit wordt geen gehaaste rally maar een roadtrip die zich voegt naar onze wensen. Geen strak draaiboek. Eigenlijk helemaal geen draaiboek. Niks geregeld behalve een paspoort, wat papierwerk rondom de Volvo en een vrij hardnekkig vertrouwen dat het onderweg wel goed komt.

Mocht je voelen dat dit avontuur misschien iets voor jou is: stuur me een bericht via thijs@thijsheslenfeld.com of bel me op 06-51198485. Dan stuur ik je alle informatie over data, route, organisatie en prijzen. En als je dan voelt ‘Hier móet ik bij zijn!’ drinken we binnenkort even koffie!

A beautiful old Volvo. 7,000 kilometers. A special destination

This is the beautiful Volvo XC70 AWD that belonged to my friend Fleur, who passed away late last year. Shortly before, we drove it together to England, to his beloved Radio Caroline. Back then, I promised him that his car would face one more great adventure. So, later this year, I will be driving this Volvo—with over 550,000 kilometers on the odometer—all the way to Armenia. From Berlin to Kraków. Via Chișinău (because diesel costs only 70 cents there), Istanbul, Tbilisi, and finally Yerevan. Officially around 5,500 kilometers. In reality, probably at least 7,000.

Departure: mid-October. Arrival: late November.

Still soft and autumnal by the Black Sea. Dying shock absorbers on Romanian mountain roads. Good food in obscure roadside diners. Border crossings in the middle of the night. And with a bit of luck: the first snow on the high passes between Georgia and Armenia.

There, the Volvo will eventually find a new owner. Perhaps a doctor with a massive practice area somewhere high up in the mountains.

But I am not going alone.

The journey is divided into separate stages of about a week, making it relatively easy for participants to fly in and out. For each stage, I am taking a maximum of one or two travel companions. No tourists. No name stickers. No people who want to know at exactly eight in the morning where we will be having lunch at half past five. What I am looking for: people who crave adventure, spontaneous encounters along the way, and the kind of journey you will be telling stories about for years to come.

Of course, something like this costs quite a bit of money. But the whole idea of this trip is precisely that money plays as small a role as possible along the way. So no discussions about a hotel that is just a bit too expensive. No stress if a shock absorber suddenly snaps somewhere. No nagging if we want to stay three days longer simply because an area turns out to be too beautiful to drive through just yet.

So yes: diesel. Hotels. Head gaskets. Fallen-off exhausts. Winter tires in Eastern Turkey. Espressos. Toll roads. Dirty-diesel permits. Mechanics. Watermelons. Customs officers with a creative interpretation of the law. Idiotic import duties for Armenia of nearly five thousand euros. And on top of that, of course, my preparation, organization, scouting, and guidance for five weeks on the road. Furthermore, we will use part of the proceeds to ensure the Volvo is delivered to a good home, fully inspected and in proper condition.

This will not be a rushed rally, but a road trip that shapes itself to our wishes. No tight script. Actually, no script at all. Nothing arranged except a passport, some paperwork for the Volvo, and a rather stubborn faith that everything will work out just fine along the way.

If you feel this adventure might be for you: send me a message at thijs@thijsheslenfeld.com or call me at +31 6 51198485.

Then we will grab a coffee somewhere and see if this is a good idea.

In Memoriam — Fleur Nooteboom

This film follows the final journey of Fleur, made just weeks before his death.

Fleur was an intensive care physician, deeply respected and widely loved by his colleagues. He had an exceptional drive to help others and to share his knowledge generously. With his ever-present ponytail, he was something of a gentle outsider in the medical world — and all the more cherished for it.

He also had a second family at sea. Fleur worked as ship’s doctor on the Stad Amsterdam, the three-masted clipper where I first met him. His love for the Stad was as deep and enduring as his devotion to Radio Caroline.

Radio Caroline — the legendary offshore pirate radio station — was always playing in his house, day and night. Its last ship, the Ross Revenge, still lies at anchor in the River Blackwater in Essex. Once a month, the same iconic DJs from the 1970s and 1980s broadcast live from on board, turning the rusted vessel into living radio history.

When Fleur became seriously ill, he had one final wish: to be there one last time. Unable to make the journey alone, we went together, in his lovely old Volvo.

This video - shot on my iPhone - is not a documentary, and not an explanation. It is a quiet record of a farewell — to a ship, to a lifelong passion, and ultimately to life itself.

Fair winds, my dear friend

Thijs Heslenfeld, December 19th 2025